donderdag 25 januari 2018

Grand'ourse in drievoud

Ik lijd aan een vervelende aandoening, niets levensbedreigend, maar mogelijk wel levensverkortend. De officiële naam is mij niet bekend, maar het voornaamste symptoom is de chronische overschatting van de beschikbare tijd, of vanuit een ander perspectief maar het komt op hetzelfde neer, de chronische onderschatting van de tijd die veel 'to do's' in beslag nemen. Ondanks verwoede pogingen om die to do's terug te dringen, lijken die zich bovendien alleen maar op te stapelen.
Eén van die verwoede pogingen is mijn luidkeelse en veelvuldige verkondiging 'ik naai niet op bestelling'. Ja, sorry, echt. Als naaisels moetjes worden, dan passen ze bijna in de categorie 'retouches', en in die categorie wil je niet belanden. 

Dat wil niet zeggen dat ik niet naai voor een ander, verre van, maar dan moet het wel een beetje in mijn kraam passen. Babycadeautjes bijvoorbeeld is nog altijd een hele dankbare, dat móet niet, maar is plezant om te maken, schattig om naar te kijken en impassant hoef je geen geboortelijsten af te schuimen (waar tegen de tijd dat ik daaraan denk enkel nog maar grote dingen opstaan, en 1/5de luiertafel vind ik maar niks om te geven, of de laatste 2 slabbetjes, die kan ik dan ook nog wel zelf maken ;)). 
Dus toen ik door omstandigheden met dit schattige jasje aan kwam op het werk, werd dat uitgebreid  bewonderd door mijn allerliefste collega's. Ze kennen mijn credo - ik naai niet op bestelling - dus een expliciete vraag kwam er niet. Maar de juiste dosissen oh's en ah's misten hun effect niet. Voor ik het goed en wel besefte hoorde ik mezelf voorstellen er voor hun klein- en petekinderen te maken. Ja. In meervoud dus. Eén jongen, en een meisjestweeling. Twee-jarige peuters inmiddels. 

Ik ken mezelf al wel iets beter tegenwoordig, dus eind november wist ik al dat december niet haalbaar was (hoogdagen voor een webshop = laagdagen voor vrije tijd), en zo geschiedde. Eind januari werd de afgesproken deadline. Af en toe werd eens subtiel gepolst naar de stand van zaken, zodat ik mijn voorstel zeker niet zou vergeten. En kijk, we zijn 24 januari en de jasjes zijn al overhandigd aan de trotse groot/peetouder. Soms verbaas ik mezelf ;) Dat ik de rest van januari niet meer op mijn werk moet zijn was misschien een kleine stimulerende factor om het voorbije weekend voluit te gaan ;) 

Drie peuterjasjes naar het patroon van Ikatee (Grand'Ourse), allemaal met de schattige konijneoren. Ik twijfelde nog of een pandaprint in combinatie met konijneoren wel konden, maar ach, who's cares, ruimtevaarders met konijneoren zijn ook eerder bizar en daar zou ik dan niet over vallen.
De stofjes selecteerden we in samenspraak. Het is te zeggen, ik deed enkele voorstellen, en we eindigden bij 3x de panda print van Elvelyckan Design. Twee maal roze, met een andere voering voor de tweeling, één maal blauw voor de kleinzoon. U merkt terecht op dat er helemaal geen blauwe panda's te bespeuren zijn. Ik onderschatte namelijk licht hoeveel stof er juist in een jasje voor een tweejarige kruipt. Stof met directionele print dan nog. Een uur lang heb ik gepuzzeld en gevloekt, maar uiteindelijk heb ik mezelf vermand en een ander pareltje (jeanstricot van Lillestoff, PiekeWieke) uit mijn kast gevist. Achteraf gezien ben ik daar erg blij mee want de donkerblauwe ruimtevaartstof mét grote maanprint en subtiele bling is pérfect op maat van een tweejarige. Zeg nu zelf. Uit blauwe pandastof kreeg ik nog wel maatje 1 jaar geperst dus dat jasje is voor de volgende baby. 
Voor de knopen van de roze jasjes greep ik naar een dubbele rij drukknopen uit k-bas voorraad.
 Voor het blauwe jasje viste ik 2 houten knopen uit de kast en naaide verborgen drukknopen in.
Bij het overhandigen werd opnieuw de juiste hoeveelheid decibels afgevuurd. Mijn collega's weten hoe ze mijn chronische ziekte draagbaar kunnen maken. ;)






maandag 15 januari 2018

Rock it with Rocco

2018 wordt het jaar van de coole grieten. 
Van de zelfbewuste, sportieve jongedames. 
Van de rockchicks met de nodige attitude.
Van meisjes zoals jij, lieve dochter. 
 Euh, stoere dochter bedoel ik. 
Uiteraard.
Laat Sharon dat stijlgewijs nu helemaal begrepen hebben, met de lancering van Rocco. Jolien is 8. Jolien wil niet langer elke dag jurkjes dragen. Jolien wil bewegingsvrijheid. En dat krijgt ze.
Ik maakte een eerste testversie met stof uit de voorraadkast. Je weet wel, die tot aan de nok volgestouwde kast, voor als het oorlog wordt of zo. 😏 De grijze joggingstof is zo'n lekker dikke, en warme met teddy langs de binnenkant. Ideaal voor het soort guur weer op dagen als vandaag. Om lekker in weg te kruipen en op de bank te hangen, of eventjes de koude wind te trotseren. Ik maakte een 134 in normale breedte, maar kortte uiteindelijk nog 3 cm in. Het kind hangt al een tijdje zowat tussen een 128 en een 134 in. Lastige maat eigenlijk als het gaat om kleren. Geen kind, geen tiener, een grensgeval.
Op de zijkant freewheelde ik wat met keperband. Want grijs is toch ook maar grijs. Ivoor en bordeauxrood wisselen elkaar af. Dat was uiteraard nog het grootste klusje aan de hele sweatpants. 
Ik ging eerst heel de nestelringerij aan mij laten voorbij gaan, een rek in de taille en hop, goed genoeg toch? Maar de joggingstof was zooo dik dat een heupband uit die stof werkelijk geen gezicht was. Zwanger is iets wat je niét met een achtjarige wil associëren. Ik nam mijn toevlucht tot mijn voorraad boordstof. Iets beperkter, daar kom ik maar een halve oorlog mee toe. Of zo. En zat me daar nu toch niet de pérfecte grijze kleur tussen zeker!  Ha! Toen ik toch bezig was met tornen, vermande ik mezelf, deed dat kleine extra effortke, en stak toch maar zeilringen. Toevallig heb ik er hier wel wat in huis. Witte zeilringen, toch die finishing touch.
Ik stikte deze Rocco op Bernie, de jongste aanwinst op naaimachinegebied. Bernie, zoals de naam doet vermoeden eentje van dat zwitserse topmerk, moet nog wel een beetje wennen aan mijn naaistijl. Of ik aan de zijne. Gelijk je wil. Laat ons zeggen dat Bernie nog wat kuren heeft en dat het transport nog niet doet wat het moet doen. Jean-Marie (ja, de geroutineerdere Pfaff in dit huishouden) wacht momenteel op een nieuwe draad, dus dat er niet veel genaaid werd de voorbije maand heeft daar - onder andere - mee te maken. Maar ik leef op goede hoop en dat er in 2018 opnieuw (en hopelijk veel) genaaid zal worden staat buiten kijf. 




vrijdag 1 december 2017

Jasmin sweater

Ik hinkel nog maar eens achterop, jawel. Niet alleen verwerkte ik dit stofje nadat half naaiend Vlaanderen het al lang en breed als kledingstuk in de kast had hangen, ook gingen er nog eens ettelijke weken over voor het geblogd geraakte. Is dat erg? Maar nee, ik heb me er stilaan bij neergelegd dat ik tot de schildpadden-der-bloggers behoor, en weet je wat,  de schildpaddenwereld is best aangenaam. Er moet veel minder, er mag veel meer. 

Dus voila, ik presenteer jullie, ruim na datum, de Jasmin sweater, nog maar eens een patroontje van Ikatee Couture, in een ultra zachte french terry van SYAS
Opnieuw zijn het de ruffles die dit patroon net dat tikkeltje extra geven. Door de plaatsing op de mouwen die de schouders accenturen geven ze aan deze sweater een eighties look, vind ik. Epauletten, anyone? 
Nu hunker ik niet per se naar de eighties mode, maar zo een kleine knipoog vind ik wel kunnen. Om de look af te maken ging Jolien dus voor een wilde 'permanent-achtige' haardos ;). 
 
 Ondertussen kwam de sweater al regelmatig uit de kast. Goedgekeurd dus!



zondag 19 november 2017

Babyjasje in zwart-wit-roze

Aan ons prikbord prijken nog een stuk of 10 geboortekaartjes. Sommigen daarvan al lichtelijk vergeeld, oh shame on me. Ze verdwijnen namelijk pas na een bezoekje aan de desbetreffende (niet altijd meer zo) kersverse wereldbewoner. 
Alle bezoekjes binnen de 6 maanden na de geboorte, klasseren we hier dan ook onder de noemer 'bovengemiddeld snel'. Alle bezoekjes binnen de 3 maanden vallen zelfs binnen het 95ste percentiel, en zijn dus 'uitzonderlijk snel'. Aan de andere kant van het spectrum liggen bezoekjes na 24 maanden. Uitzonderlijk traag, dat wel, maar nog niet hopeloos afgeschreven. Moest u een peuter hebben in deze categorie, wanhoop niet ;).
Bij Mone, wat dacht u, overtroffen we onszelf. Drie maanden op de kop, en in acht nemende dat zij zelf 5 weken te vroeg kwam piepen komt het totaal eigenlijk op één maand en 3 weken - of met cijfers en statistiek kan je werkelijk alles bewijzen ;)

Geen babybezoek zonder passend geschenk, en babyjasjes scoren al-tijd. Ik naai dat ook graag, dus dat is een win-win. Deze keer geen one-to-hug,  al is het patroon Grand'Ourse van Ikatee Couture eigenlijk héél gelijkaardig.  Had ik het beter bestudeerd, ik had mijn geld misschien beter ergens anders in gestoken, maar wat kan ik zeggen, ik viel voor de konijnenoren.
Het patroondeel voor de kap vond ik erg bijzonder. Het duurde even voor ik doorhad hoe dat nu eigenlijk in zijn werk ging gaan. Hoewel je het patroondeel normaal aan de stofvouw legt, koos ik voor een middennaad om de 'golfjes' uit de stof niet op zijn kop te zetten aan één kant.
De buitenstof is een french terry van de Monochromes collectie van About blue fabrics. Zalig stofje, met alles combineerbaar. Het binnenstofje is het restje wafelkatoen van deze jas.

Zwart-wit-oudroze, het wordt een patroon. Ik smelt daar elke keer voor...
Ik koos voor fake knopen, en innaaibare drukknopen. Gemakkelijk voor mij - geen knoopgaten in french terry - en ook in gebruik, denk ik zo.
Met een maatje 1 jaar wordt dit perfect zomermateriaal, nietwaar? Wat dus eigenlijk wil zeggen dat we zelfs 7 à 9 maanden te vroeg waren met ons bezoekje. ;)




maandag 6 november 2017

Marieke in marmer

Marmer is hot en trendy, zo blijkt uit interieurplaatjes op instagram en dergelijke. Maar u weet als trouwe volger inmiddels dat trends vaak helemaal aan mij voorbij gaan. Vorig jaar nog, oh ironie, wisselden wij vol overtuiging het oubollige donker marmeren tafelblad van onze keukentafel in voor een betonnen versie. Geen seconde spijt van. 
En toch, als je iets vaak genoeg ziet, in de juiste setting wel te verstaan, dan went dat wel. Sterker nog, dan ga ik het vaak ook gewoon echt mooi vinden. Dus toen ik dit bijzondere katoentje ontdekte bij De Stoffenkamer kreeg ik visioenen van gemarmerde kleedjes. Ik klikte en kocht. Dat manlief de wenkbrauwen fronste bij de stof is bijzaak, weet hij veel van hot en trendy ;).

Bij dat visioen hoorden ook ruffles. Al even hot en trendy. Ook daaraan moest ik even wennen, maar inmiddels vind ik juist gedoseerde frullen helemaal OK.
Voor het patroontje haalde ik mijn inspiratie bij haar, en haar, en haar, en haar. Met Marieke van Ikatee krijg je waar voor je geld: véél opties, véél maten en véél ruffles.

Ik koos voor de kleedjes-versie, met lange mouwen (het is tenslotte herfst) en frullen op de middenvoor. Verder niks speciaal. And boy, wat hou ik van het resultaat! Het enige dat ik betreur is dat ik de mouwen niet iets verlengde. Tja, les petites françaises ...
hot en trendy...

stoer ...
 lieflijk ...
frullerig ...
met oog voor detail ...
 verkocht!





maandag 30 oktober 2017

Eloise in modal #stikbelgique

Nadat ze zich de hele zomer samen met Griet opsloot om een boek te schrijven, had Annick nog energie over om ons te trakteren op een gratis patroon. Na het Oliver broekje, verdiende ook Eloise een patroon dat naar haar genoemd was ;). En Annick is op en top Belgisch dus een patroon van haar hand valt nog mooi binnen de #stikbelgique oktobermaand ook. Tjakka.

Eloise is een heel tof kleedje zonder poespas, heel wijd en perfect ook voor oudere meisjes als de mijne - echt waar, schreef ik hier nu 'oudere'? #geschoktemoticon. Ze zijn nog maar net geboren! Maar in kledingtermen lieten we het baby, peuter-en kleutergeweld al achter ons. Dus ja, ouder it is.
Ik kocht halverwege de zomer online een stapel effen modal-stofjes bij Madeline de Stoffenmadam.  In mijn hoofd zag ik daarin de ideale voeringstof, soepel en zacht, in prachtige kleurtjes die overal bij passen. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik me bij 'modal' een heel andere stof voorstelde, en al zeker geen stretchstof. In mijn voordeel pleit dat modal as such gewoon een vezeltype is, en dus geen stretch impliceert, maar wanneer het gemengd wordt met elastaan of dergelijke wel die eigenschappen kan verkrijgen. Ik deed wel degelijk mijn huiswerk vooraf, you see ;) 

Terugsturen was een optie, maar niet echt iets ik serieus overwoog, want eens in mijn handen, voelde de stof net iets te zacht om te retourneren :)  En zo goed als kreukelvrij, dat ook. Nog een dikke plus. De stof valt mooi door, maar een minpuntje, ze tekent wel af. Dus rokken, broeken en die kledingstukken waar peren gezegend met een sinaasappelvelletje mee worstelen, no go.
Wat doe je dan wel met één meters doorvallende effen stretchstofjes? Ah! Eloise to the rescue! 
Ik moest behoorlijk puzzelen, want het wijde model, in combinatie met een 8 jaar, dat is nipt uit 1 meter. Het rokdeel heeft dus net iets minder rimpels als eigenlijk de bedoeling was. Maar dat stoort niet, vind ik. 
Het enige folieke dat ik deed was het koperen paspelstukje in de schoudernaden. Subtiele bling is altijd scoren. Alleen, die lurex dat pikt, zo blijkt bij het dragen, dus de naad moet ik nog even verpakken in biais ;).
De kleur is oud mint, en dat met het koperen accent blijkt ideaal camouflage-materiaal is de herfstige bossen.
Eloise, een welkome aanvulling in mijn patronenkast! Nog tips om die andere meters modal te verwerken?

maandag 16 oktober 2017

Louisa in 't dubbel - Stik Belgique blogtour

Ongeveer 5 jaar geleden is het, dat Marjolein de naaikriebels te pakken kreeg. Hoewel ik Marjolein zelf pas de laatste jaren virtueel leerde kennen voel ik een zekere verwantschap, want haar verhaal klinkt verdacht veel als het mijne.

We - ieder apart, want we kenden elkaar niet - kochten onze eerste naaimachine en schuimden het wereldwijde web af op zoek naar patroontjes, tips en lotgenoten. Daar ontdekten we een hele wereld van blogs en facebookgroepen, tutorials en meer of minder uitgebreide pdf-patronen. Niet zo heel veel later kregen we zelf de blogkriebels en delen - ja, nog steeds - te pas en te onpas, met al wie het wil volgen onze naai-avonturen. 

Marjolein besloot dat vijf jaar naaikriebels écht wel een feestje verdient. Oktober doopte ze dus tot Stik Belgique maand, een maand waarin we de Belgische naai-scene extra in de kijker zetten, door zo veel mogelijk Belgisch (in de ruime zin, qua patroon, stof, tutorial, ...) te naaien. 

Met plezier zei ik dan ook ja tegen haar Stik Belgique blogtour. Eerlijk, hoe moeilijk kan het zijn om Belgisch te naaien? 
Met een naaiweekend in het vooruitzicht plande ik winterjassen. Er zijn weinig naaisels waar je zo veel voldoening van hebt. Ok, het is wel een werkje, maar een jas wordt wel een pak meer gedragen dan de gemiddelde jurk. Jassen for the win dus!
Op vlak van jassenpatronen zijn wij Belgen nogal verwend. Jackie (Ienemiene), Berlin (StraightGrain), Moiano (StraightGrain), Louisa (Compagnie M), Lars (Zonen09)... Beslissen welk patroon ik zou gebruiken was nog de grootste knoop om door te hakken. Een kap was een vereiste, en eigenlijk ook een rits (inderdaad, u ziet dat goed, er zit geen rits in deze versies, door een kleine misrekening van mijnentwege) en liefst iets langer. Dus bleven Berlin en Louisa over. En omdat ik Berlin vorig jaar maakte, koos ik nu voor Louisa. Yep, een staaltje Mieke-logica.

Ik trok naar Hoogboom waar het aanbod winterstoffen half september nog beperkt was en kocht daar de twee enige stoffen die enigzins in aanmerking kwamen voor een winterjas. Voor de ouste werd dat een petrolblauwe wol, met cognac accenten en hier en daar een gouden glinster (wat u totaal niet op foto ziet, maar dus gewoon van mij moet aannemen). 
De maat, en dat geldt ook voor die van de jongste, is perfect. Het enige dat ik zou veranderen is iets meer ruimte in het voorpand. Ik moest met beide een beetje 'foefelen' met de positie van de knopen om beide knopenpads mooi te laten overlappen zonder al te veel trekwerk. 
Ik zocht matchende voering in Hoogboom maar kwam niet verder dan een warmgele wafelstof. Toen ik uiteindelijk, een uur voor het weekend, koos voor cognackleurige paspel in de zakken had ik spijt dat ik geen cognackleurige voering had, want die komt natuurlijk in de kap piepen. Geen nood, op weekend luisde ik van haar een stukje tricot voor in de kap  af die ze onderweg kocht voor een zonenmaaksel. Merci Sarah!
Voor de jongste werd het een zwart-witte jas, met zilveren glitter (ook hier moet u me op mijn woord geloven) en oudroze wafelvoering. 
In de kap verwerkte ik een coupon pandatricot van Bellelien.(Oh, en als u goed kijkt ziet u ook de glitter!). Ik deed, net als Marleen in haar prachtige Moiano, aan de zeilringen in de kap, met daarin een elastiek. Dat Riet naast me zat op naaiweekend en daar even de One-to-hug-handleiding tevoorschijn toverde waarin die optie verwerkt zit, was een dikke meevaller.
En zo zijn wij alvast klaar voor de eerste winterprik! 

Meer Belgische inspiratie vinden jullie deze week bij deze dames:

Bovendien koppelt Marjolein aan haar virtuele feestje ook nog een fijne winactie voor jullie! Deze week mag ze een Zonen09-patroon weggeven én het Cobalt-patroon van Blou. Klik gerust terug naar mijn vorige blogpost voor wat extra inspiratie ;)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...